Outreach phase

09-02-08 Vroegtijdig einde… 

Inmiddels zijn we 11 dagen zonder onze groep. Zij hebben hun gaven gebruikt ter ondersteuning van een kamp in het noorden van Argentinië en blijven daar nog een weekje helpen in een plaatselijke kerk. Ze zullen vooral evangeliseren zoals we dat voordien samen deden. Snif snif. Toneelstukjes zonder ons…Jaja, we hebben de knoop doorgehakt. De therapieën zorgden niet voor veel verbetering. Een nieuwe scan toonde dat de hernia er nog steeds heel duidelijk zit: de discous tussen L5 en S1 heeft het ligament gescheurd en duwt tegen de zenuw aan. We hebben al een week intens contact met onze reisverzekering en zij betalen de vervroegde terugreis. Op dit moment zitten we in een internetcafe te wachten op de vlucht van Tarija naar Santa Cruz die inmiddels 6 uur vertraging heeft. We hopen rond 24u daar aan te komen en morgenochtend naar Buenos AIrs door te reizen. Als alles goed gaat staan we tegen donderdag op Belgische grond.We kijken er naar uit jullie allemaal weer te zien!!!We houden jullie op de hoogte van verder plannen en van resultaten van verdere onderzoeken. Ciao!!!!!!

 

Een groepsfoto van ons team, net voor we gaan evangeliseren. (Gabo en Cintia zijn onze twee leiders.)

27-01-08 

Ons dts-team vertrekt morgen naar La Ciaca, een afgelegen plaatsje in het hoge noorden van Argentinië. De traumatoloog gaf mij geen toestemming om daar naartoe te reizen omdat de bussen slecht zijn … en de wegen ook. In dat plaatsje is er ook geen kinesist. Benno en ik blijven dus nog een kleine 2 weken hier in Tarija (Bolivië). Hier hebben we wel een goede kinesiste, internet dichtbij, mooie bergen, …
De traunatoloog zei dat het nog niet zo dringend is met de beklemming van mijn hoofdzenuw in mijn rug. Ik kan nog alle bewegingen uitvoeren en de tintelingen in mijn voet zijn al een beetje verminderd. De pijn helaas nog niet. De tintelingen zijn vergelijkbaar met als je te lang met je benen gekruist gezeten hebt. Dat herstelt ook na verloop van tijd. En die beklemming van mijn zenuw zal geen blijvende schade bezorgen aan mijn zenuw; de zenuw zal herstellen als ze niet meer gekneld wordt door de discus. De komende weken moet ik veel rusten en vrij zware medicijnen blijven slikken tegen de inflammatie. En ik kan elke dag naar de kine gaan waar ze mij heel goed verzorgen warme lamp, massages, elektrische toestellen en oefeningen. Vandaag of morgen zullen Benno en ik meer weten over hoe we ondertussen de kerk en of de kleine basis van Jeugd Met Een Opdracht kunnen ondersteunen.
 
We hebben gisteren een fijne dag gehad met `s ochtends en `s middags evangelisatieacties op een plein. We hadden ook enkele goede gesprekken met publiek en voorbijgangers. `s Avonds hadden we een bijeenkomst voor de jongeren van de kerk georganiseerd. God heeft ons ook gebruikt bij het kiezen van het thema van de avond dat duidelijk veel mensen aanraakte. Benno en ik hebben ook een spel georganiseerd voor die avond.
 
Later deze week zullen we onze webblog aanvullen met verhalen, foto`s en filmpjes.

————————————————————–

26-01-08 (door Benno)

Outreach, ofwel ’uitreiken’ of beter: ‘uit je schulp komen’. We hebben drie maanden ’theorie’ over allerlei christelijke thema’s achter de rug, drie maanden ook van leren samenleven met verschillende culturen, karakters, meningen, eet- en slaapgewoontes, enz. Naargelang het einde naderde van deze theoretische fase, steeg de spanning om het vertrouwde nest te verlaten en nieuwe horizonten op te zoeken. Wat meteen ook weer een dubbel gevoel gaf, aangezien je ook voor twee maanden heel wat van je verse vrienden zal moeten missen. 

Maar nu is het dus tijd om uit onze schulp te komen en tijd om anderen blij te maken met Gods blijde boodschap. Op 29 december vertrok onze ’grupo de Norte’ van twaalf jonge mensen naar het noorden van Argentinië (en verder). Naast al onze bagage propten deze 12 discipelen ook nog twee gitaren en een rugzak vol theaterspullen (schmink, scharen, papier, maskers, kleren) in de bus. Om de hernia van Janneke niet te verergeren namen wij (Janneke en ik) het vliegtuig. Onze eerste bivakplaats was San Pedro in de provincie Jujuy. Tegenover het ouderlijk huis van een van onze leiders kregen we een klein leegstaand apartement (slechts 1 douche en 1 wc) toegewezen. Na enkele banken en tafels van plaats te hebben veranderd, vonden we toch plaats voor 10 personen! Gelukkig werkten de ventilators in elke kamer, zodat we ’s avonds in slaap konden geraken en elke ochtend de heerlijke ochtendgeur de deur uit konden (z)waaien. ’t Was heet in San Pedro, heel heet, 32 graden en meer. ’s Middags lasten we gelukkig steeds een siësta in om energie te sparen voor de evangelisatieacties in de avond. De dagen zagen er ongeveer zo uit: rond 8u opstaan, ontbijt (zoute koekjes, brood en dulce de leche met koffie of thee), daarna persoonlijke tijd met God (bidden en bijbellezen) en daarna ‘intercession’, een moment waarin we samen baden voor elkaar, familie en andere mensen, en waarin we ook God vroegen wat we die avond konden doen op het centrale marktplein.  De evangelisatieacties op het marktplein van San Pedro trokken altijd veel volk. Vooral kinderen vonden ons wel interessant zodal we ons programma snel aanpasten en kinderdrama’s opvoerden. ´t Was leuk om onze geschminkte groepsleden in een andere rol te zien kruipen en de kinderen aan het lachen te zien maken. Maar ook heel wat volwassenen vonden ons amateuristisch staattheater amusant.

Naast twee dansen studeerden we ook nog heel wat andere sketches in waarmee we steeds iets wilden vertellen over de liefde van God voor alle mensen. Geregeld gaf een van ons een getuigenis waarin hij of zij vertelde hoe Jezus zijn/haar leven had veranderd. Achteraf nodigden we steeds de mensen uit om met ons te praten of te bidden indien ze dat wilden. Zelfs de wat stoerdere als rapper geklede ´rondhangjongeren’ al dan niet met oorbel of mini-bmx en cigaret in de mond wilden met ons praten. Heel wat van hen gaven hun leven aan Jezus! Ongelooflijk om dat mee te maken. Na een tijdje stonden ze ons zelfs ´s avonds op te wachten (en namen nieuwe vrienden mee) om meer te horen en meer te kunnen praten met ons.

Ik vond het leuk om elke keer weer creatief te kunnen zijn en nieuwe zaken uit te proberen. Een van de succesnummers voor mij was de op-youtube-wereldberoemde idee van ‘free hugs’. Als clown verkleed deelde ik ‘Abrazos gratis’ uit. Ik weet niet of ik het wereldrecord knuffelen heb verbroken, maar in ieder geval wel mijn eigen dagrecord! Al knuffelend ontdekte ik stilaan dat ik enorm graag kinderen zie! Eindelijk komen dus de papa-gevoelens in mij tot bloei! Benieuwd wat dat gaat opleveren ! Een andere positieve bijwerking van gratis knuffels is dat je het ijs kan breken en vaak een korte babbel kunt maken met mensen die me anders misschien gewoon zouden voorbij lopen.  

Tijdens deze week trokken we ook voor een avond naar een ander plaatsje, Santa Clara, waar we in de regen onze sketches opvoerden. In de witte broek die ik nu aanheb, zitten nog steeds de hardnekkige vettige straatvlekken van Santa Clara. Heerlijk om zo souvenirs te verzamelen! Terwijl de geluidsinstallatie tussen een hoopje mensen onder een klein afdakje van een winkeltje stond, dansten wij tussen de druppels door en vertelden de mensen over Gods liefde. 

Na nog enkele dagen in San Pedro, lieten we de stad achter ons en reden we in de achterbak van een oude Ford naar Monterrico . Boven de kerk in Monterrico waren er drie kleine kamers voor onze bende; een kamer voor de jongens, een voor de meisjes en een voor ons. Ook hier trokken we voor een week praktisch dagelijks naar het centrale marktplein. Onze dramastukjes verliepen al iets vlotter, maar naar goede Latijns Amerikaanse gewoonte slaagden we er nooit in om ons programma uit te voeren zoals we op voorhand gepland hadden. Of we veranderden het programma zelf, of een defecte geluidsinstallatie dwong ons creatieve oplossingen te vinden. 

Tijdens een van de kerkdiensten mochten Janneke en ik in ons beste Spaans de zangleiding doen. Heel de kerk blij natuurlijk met die nieuwe gezichten vooraan, overal klappende en ja-knikkende mensen (zodat wij dachten dat ze ons wel zouden verstaan) . Het is een leuke ervaring om dit samen met haar te kunnen doen. We leren elkaar zo nog beter aanvullen en -voelen.

Van Monterrico weer naar San Pedro en vandaar door naar Bolivië! De bus naar de grens had airco, die heel goed werkte, te goed zelfs. Twee keer vroegen we om de airco wat zachter te zetten, maar steeds daalde de temperatuur weer. En met de film ‘Der Untergang’ over Hitlers laatste uren in schreeuwerig Spaans word je er ook niet vrolijker op. Gelukkig duurde de reis niet al te lang. Aan de grens zouden we overstappen in kleine bootjes om de Bermejo-rivier over te steken. Maar blijkbaar hadden de niet Latijns Amerikanen een papier te kort zodat we de grens niet konden oveersteken met een overzetbootje. We moesten dan een taxi nemen naar de brug en daar de juiste stempels in ons paspoort laten zetten. De douane was zeer vriendelijk en wensten ons zelfs veel succes toe met ons ‘missionariswerk’ in Bolivië. Amy, een 18jarig Amerikaanse van onze groep, had echter de pech dat Bolivië en Amerika elkaars burgers plagen door ze aan allerlei administratieve regels te onderwerpen (inentingen, stempels, uitnodiging van een Boliviaan, 100 dollar betalen, …).  Twee dagen later was dat gelukkig allemaal in orde.

Van de grens reden we in taxi’s naar de kerk waarmee we zouden samenwerken in Bermejo. Vandaar werden we naar het huis van de pastoor gebracht. We vluchtten al snel onder de quincho (huisje met rietendak op het binnenpleintje van het huis) waar we genoten we van de frisse wind van de ventilator. Onderuitgezakt in de stoelen ontdekte we het twee uur tijdverschil met Argentinië. We zouden twee uur langer van de dag kunnen genieten! De jongens konden slapen in een ander huis van een dokter, de meisjes en Janneke en ik kregen kamers in het huis van de pastoor en zijn lieve vrouw.  

Op verschillende publieke plaatsen in Bermejo voerden we weer voor een week dagelijks ons straattheater op en zochten contact met het publiek. De pastoor reed steeds met al het geluidsmateriaal en onze hele groep in de achterbak van zijn truck naar de verschillende plaatsen.

We organiseerden ook een knotsgekke dag voor de jongeren van de kerk. In de truck van de pastoor en een minibusje werden we naar een heuvelachtig en boomrijk plaatsje gebracht dichtbij een smalle rivier. Ideaal voor onze spelen!

Op deze plaats ontdekten we de avontuurlijke kant van onze pastoor; nadat hij eerst met zijn vrouw veili naar de overkant van de rivier was gewaad, begon hij een weg te maken in de rivier om zijn truck aan de andere kant te kunnen zetten. Hij was blijkbaar al in de 60, maar dat kon je nauwelijks merken terwijl hij de grote stenen in de rivier verplaatste. Even later reede hij met zijn truck door de rivier en zette hem schuin omhoog tegen de helling van de andere kant. ”Zo kunnen we ook muziek hebben bij ons eten” zei hij achteraf als excuus voor zijn avontuurlijke uitspatting.   

Een van onze spelen voor de jongeren was dat ze geblinddoekt hun ‘herder’ moesten zoeken terwijl wij hen onderweg probeerden af te leiden en met gras en andere ‘insecten’ aanvielen. Braaf hun herder volgend lieten we ze door de modder kruipen, op hun buik door de rivier baggeren en onderwierpen we hen aan een ’aardbeving’. Gillend en elkaars handen vasthoudend ondergingen de jongens en meisjes dapper onze kwellingen.  Achteraf vroegen we dan wat ze hadden kunnen leren van dit spel … En de wijze lessen waren oa “Leren vertrouwen op de leider”, “samenwerken in groep”, “in de wereld zijn er ook veel andere stemmen en gevaren die je van de weg proberen te houden”, … ‘t Was verbazingwekkend dat ze allemaal zo goed meededen, want we lieten hen serieus afzien. Ik vroeg me af of er in België niet veel meer jongeren zouden beginnen klagen en het spel blokkeren…

Op het einde van deze week werden we door tranen wegpinkende jongeren uitgezwaaid. Ze waren speciaal voor ons vroeg opgestaan om ons om 7 uur ’s ochtends een laatste knuffel te kunnen geven! Maar voor sommigen was dit blijkbaar niet de laatste knuffel (zie later). Al onze bagage werd op het dak van de niet echt grote bus gelegd. Deze bus had geen airco, tenminste als je de deur die steeds openwaade niet meerekent. De jongen die de chauffeur hielp, hield de deur met zijn arm uit het raam het eerste deel van de reis tegen aangezien het buiten regende en nogal koud was. Toen ik aanbod om de deur van binnenuit vast te binden, maakte de chauffeur duidelijk dat dat niet nodig was aangezien hij de deur wel kon sluiten met perslucht. Al rijdend deed hij de deur met een knopje aan zijn dashbord open en dicht. En in een ideale bocht waarin de middelpuntvliegende kracht hem even goed uitkwam, slaagde hij erin om de deur goed dicht te doen slaan. Even geen koude tocht dus in de bus, totdat we moesten stoppen voor een douanecontrole… Aan de andere kant van het gangpad keek Gabo, een van onze twee leiders, treurig naar de druppels die op zijn schoot vielen, aangezien het dak lekte. Onze chauffeur hielkd er blijkbaar van om zijn toeter te gebruiken en gebruikte die te pas en te onpas om waggelende fietsers, straathonden, koeien, geiten, paarden of varkens te waarschuwen. Zo werden we steeds om de paar minuten wakker getoeterd. En als het niet zijn toeter was, dan was het wel zijn rijstijl die ons wakker hield. Door de regen waren er rotsblokken op de weg gekomen die hij soms maar net kon ontwijken. Een keer stapten Gabo en ik uit omdat de weg verspert was door deze rotsblokken. Nog voor we de twee rijbanen hadden vrijgemaakt, toeterde de chauffeur en deed hij teken dat hij wilde doorrijden. Hij kon inderdaad doorrijden, maar de weg was nog lang niet veilig …

We kwamen veilig in Tarija aan. Twee jongeren van de kerk kwamen ons even later helpen om onze bagae in taxis te stampen en naar de kerk te rijden. Er bleken maar twee kamers te zijn voor onze groep, en ook maar 1 wc en douche. Onze blaas zou weer goed getraind worden deze week… Gelukkig kregen Janneke en ik later een kamer voor onszelf; de zondagschoolklas! Was dit een knipoog van God en een stille hint voor onze toekomst?    

————————————————————– 

02-01-08

¡Feliz año nuevo! Gelukkig nieuwjaar! Wij hebben het hier ook gevierd met vuurwerk en lekker eten. Toch miste iedereen zijn familie en vrienden wel.
Inmiddels is het uur hier ook veranderd en is het tijdsverschil met België verminderd naar 3 uur ipv 5 toen we vertrokken.
Terwijl het deze week bij jullie vriest, is het hier bijna ondragelijk heet. Vandaag zijn we blij dat er wat meer wolken zijn en het ´maar´35 graden is. Ik vermoed dat het de voorbije dagen rond de 40 graden was. ´s Nachts kunnen we niet zonder de ventilatoren (overdag ook niet). 1 nacht werden we zwetend wakker omdat de electriciteit uitgevallen was. Gelukkig werd dat binnen het halfuur opgelost!

We hebben al een aantal leuke evangelisatie-acties achter de rug. God geeft ons veel inspiratie om dit stadje te zegenen. We hebben de voorbije avonden op het grote plein al verschillende dramastukjes gebracht, liederen gezongen, met mensen kunnen bidden en kunnen getuigen wat Jezus gedaan heeft in ons leven. Gisteren was Benno als clown verkleed en heeft hij tientallen kinderen en anderen met een open hart en knuffel gegeven. We hebben kinderen geschminkt en 2 grappige tonelstukjes gebracht voor kinderen. We zijn ook eens op bezoek geweest in het ziekenhuis om wensen en snoepjes uit te delen,… Het is een mooie tijd.
Ik vind het ook fijn dat we regelmatig tijd nemen om samen te bidden en te zingen. Zonder God zou ons werk geen vrucht dragen!
We hopen binnenkort wat foto´s van onze eventen op de site te zetten. Vergeet dus niet om ook het tabblad van foto´s en filmpjes te checken.
Bidden jullie voor onze gezondheid (ik heb nog steeds last van de hernia in mijn onderrug) en voor de mensen die we kunnen bereiken? We hopen dat velen zullen beseffen dat God leeft en een doel voor hun leven heeft, en dat we na dit leven op aarde de eeuwigheid met Hem kunnen doorbrengen als we Hem aanvaarden.

Gods zegen toegewenst voor dit nieuwe jaar!
Benno en Janneke 

————————————————————–

Op 28 december vertrekken we op ‘outreach’. Dat is een tijd waarin we wat we geleerd hebben in praktijk willen brengen: bidden hoe God wil dat we mensen en kerken helpen. Een belangrijk element hierin zal zijn dat we over ons geloof in Jezus vertellen op creatieve manieren. We hebben bijvoorbeeld dramastukjes ingeoefend, en liedjes met gebaren.
Onze klas van 25 studenten is in 3 groepen verdeeld. Elke groep gaat naar een andere plaats:
- kust van Argentinie en Peru
- zuid-Argentinie, Australie en Japan
- noord-Argentinie, Bolivie en Paraguay

Wij zijn blij dat we deel uitmaken van het laatste team. Onze leiders zijn 18 en 20 en heel vrolijk, ze brengen echt sfeer in de groep. Zij is Argentijnse, hij Colombiaan.
De eerste plaats waar we naartoe gaan is in de provincie Jujuy: Pedro. Daar zijn we eventueel te bereiken op het nummer 0054 3884 4213 94.
Vanaf ongeveer 14 januari zijn we net aan de andere kant van de grens: in het Boliviaanse plaatsje Bermejo. Tel: 00591 4696 1038.
Van 20 tot 28 januari zijn we een paar uur noordelijker in Bolivie: in Tarija. Contact:
00591 46660113
We zijn nog aan het bidden voor contacten voor februari.

————————————————