Lecture phase

Kerstavond 

Het is moeilijk om bij temperaturen van 30 graden de kerstsfeer te voelen. Er hangen wel enkele slingers op het domein en ’s avonds brengen de lichtjes rond de quinchos (soort tafel met bankjes) wat gezelligheid, maar het is toch heel anders dan thuis…Straks gaan we naar ons gastgezin. We brengen daar 2 kerstdagen door. Het is een heel gezellige, uitbundige familie waar we ons thuis voelen. Ik ben benieuwd of de jongste haar eerste kerstliedje op viool geoefend heeft.
Vandaag had ik toch wel zin om thuis te zijn. Om vrienden en familie te kunnen omhelzen, erbij te kunnen zijn. Maar het doet ons deugd te weten dat het met de meesten van jullie goed gaat, dat jullie ook omringd worden door mensen die van je houden en dat onze Hemelse Vader over jullie waakt. We bidden voor jullie! 

Een paar weken geleden waren we op een zendingsbijeenkomst waar een dame van in de 80 sprak. Ze vroeg wat je God zou vragen als cadeautje voor kerst. Vervolgens vertelde ze over wat God op zijn hart heeft om te geven: naties! Ze moedigde ons aan om God te vragen om ons een bepaald land of een bevolkingsgroep op ons hart te geven. Het is Gods grootste verlangen om een relaties te kunnen hebben met alle mensen en daarvoor wil Hij dat wij helpen om de hele wereld te bereiken. Daarom wil ik jullie ook aanmoedigen om God te vragen welk land, welke etnie Hij je cadeau wil geven, om ervoor te bidden, om missionarissen daar te ondersteunen, om er zelf naartoe te gaan,… 

Opleiding
Eergisteren was de laatste dag van het theoretische gedeelte van deze opleiding. Onze laatste boekbespreking is ingediend. We schreven hem allebei in het Spaans! Onze begeleiders zijn gelukkig ‘goede verstaanders’
We zijn nu bezig om onze koffers te pakken. Zoveel mogelijk laten we hier, zodat we enkel 1 koffer hebben met kleren enzo, en 1 rugzak met onze slaapzakken etcetera. Ik mag niets dragen, dus we moeten ervoor zorgen dat we Benno’s rug niet overbelasten.
Vrijdag de 28^ste vertrekken we naar San Pedro in de provincie Jujuy in het noorden van Argentinie. De rest van de groep gaat met de bus en komt de volgende dag aan. Ik mag niet met de bus, dus Benno en ik vliegen er in 2 uurtjes naartoe. Daar brengen we de eerste 10 dagen van onze ‘outreach’ door, ook de jaarwisseling dus. We zullen er plaatselijke kerken helpen met bijvoorbeeld het werken met straatkinderen. We houden jullie op de hoogte onder het laatste tabblad: outreach. 

Het leven hier
Hartelijk bedankt voor jullie gebed tegen muggen! We zijn er wekenlang van verlost geweest! Maar blijf aub bidden want ze zijn terug… Ik heb nog niet van die immense bulten gehad zoals in het begin, dus dat moeten we zo houden he!
Ik heb nog nooit geschreven over de straathonden, dus dat wordt hoog tijd. In de grote steden merk je er niet veel van, maar in dorpen zoals hier lopen in elke straat verschillende straathonden. Sommige zijn mooi, andere smerig en vol zweren. Gelukkig krijgen ze soms eten en zijn ze (daardoor) niet agressief.
Hier zou de nieuwe regering onder leiding van Christina Kirchner (een vrouw!) toch iets aan moeten doen. Ze zou veel jobs kunnen creeren: hondenvangers, verzorgers in een asiel, verkopers,… Ook aan de straten zou wel eens gewerkt mogen worden. Ze zijn er nog erger aan toe dan in Moldavie. Heel stoffig en vol gevaarlijke gaten. Als de straten niet kent, rijd je er ’s nachts je auto op kapot.
Maar wat nog dringender is, zijn de sloppenwijken. Voor het eerst in mijn leven heb ik die hier in het echt gezien: huizen gemaakt van niets meer dan golfplaten. Kinderen aan de drugs,…Het lijkt soms hopeloos, maar toch weer niet. Ik heb de indruk dat hier veel meer dan in Belgie, christenen vrijwilligerswerk doen. Velen zelfs in plaats van een betaalde job. Maar God zegent hen wel op financieel vlak. Zo komen zij zelf niets tekort, en is er hoop voor eenzame mensen in het ziekenhuis, zwangere tieners, straatkinderen,… 

Gezondheid
We zijn heel dankbaar voor alle ziekten en pijnen die we niet hebben! Klinkt misschien raar of zelfs ironisch, maar zo is het niet bedoeld. Benno heeft eens hoofdpijn gehad en een keer diarree, maar was er steeds heel snel van af. We hebben door het warme weer geen winterkwaaltjes zoals keelonstekingen enzo. Ik ben ook blij dat ik nooit migraine heb, of andere lastige ziekten en pijnen. Ik kan bijna alle bewegingen doen die ik wil. (Behalve volleyballen)
Ik ben inmiddels 2 keer 10 beurten naar de kine geweest, en draag een stevige band met ijzeren stroken om mijn rug te beschermen. Voorbije week ben ik teruggeweest naar de traumatoloog in het ziekenhuis. De 2 dagen ervoor heb ik geen pillen geslikt, daardoor had ik weer behoorlijk veel pijn. De dokter was duidelijk bezorgd en deed enkele testjes. Gelukkig heb ik geen problemen met mijn spieren en zenuwen, bleek. Dat ik nog steeds pijn heb in mijn onderrug, bil en kuit, toont dat de discus nog niet op zijn plaats zit en blijft duwen tegen de zenuw. Als dit niet betert, zal ik op termijn (terug in Belgie) misschien toch een operatie nodig hebben. BID ervoor aub dat God me geneest, want ik wil geen operatie! De komende 2 maanden heb ik geen kine meer; wel oefeningen zie ik zelf moet doen, die stevige band die ik, ondanks de hitte moet dragen, en pillen en injecties die Benno leert toe te dienen… 

Wonderen
Ik had beloofd om te laten weten als ik wonderen meemaak. Wel er zijn er al 2 om mee te beginnen! Een jonge leidster van de school was doof aan 1 oor en had serieuze hartproblemen. Vorige maand is ze van beide genezen! En het mooiste van al: toen ze naar het ziekenhuis ging om te nieuwste echo’s van haar hart te bespreken met de arts, zei de dokter: Een God die zulke hartkwalen kan genezen, wil ik wel leren kennen. Na 2 uren te praten, heeft deze arts haar hart aan Jezus gegeven!
In mijn klas zit behalve ik, nog een getrouwde vrouw. Zij is hier alleen omdat haar man er in september weer vandoor was met zijn minnares. Vanaf het begin van de school hebben we vaak samen gebeden. We werden goede vriendinnen, ze noemt me: amiga de lucha (strijdvriendin). Ze had veel last van haar maag in het begin van de school en na een test bleek dat ze zwanger was. Het werd een moeilijke tijd voor haar en we steunden elkaar in gebed. Zo groeide onze vriendschap echt: we waren steeds sterk als de ander het moeilijk had.
Haar man wilde eerst niet geloven dat ze zwanger was, en wou geen contact, mailde niet, nam geen telefoon op. Tot enkele weken geleden: Hij stuurde verschillende mails en wil niet dat zijn kindje hetzelfde meemaakt als hij zelf meegemaakt heeft. Nu heeft hij zijn minnares verlaten en kijkt uit naar eind deze week wanneer hij zijn vrouw zal zien met een dikke buik! Deze herstellende relatie is een wonder van God. Ik ben echt blij dat ik dit heb mogen meemaken. 

Geestelijke lessen
Die vul ik later deze week aan. Olly, een Engelse klasgenoot, heeft zijn laptop al aan zoveel mensen uitgeleend, dat hij hem zelf niet meer kan gebruiken… 

Ondertussen een verlichte kersttijd toegewenst!
We wensen jullie nieuwe revelaties van wie God is, en wat zijn dromen zijn voor je leven!

————————————————————————————————————————— 

26 November (door Janneke) 

Leuk nieuws!

We hebben er een neefje bij!! David (Benno’s oudste broer) en Stephanie verwelkomden Simon, een broertje voor Ruben en Hanne. Hij werd geboren op 24 november… We kijken er naar uit om hem ook te knuffelen. Helaas kunnen we niet op bezoek komen voor begin maart. Hopelijk kunnen anderen in onze plaats de kindjes knuffelen, de afwas doen en een beetje kuisen voor de ouders die hun handen vol zullen hebben! 

Het leven hier
Het weer is hier heel wisselend. Vorige week hebben we voor het eerst de verwarming aangezet in onze slaapkamer, maar hebben we ook in ons T-shirt in de zon gezeten! Deze week is het voortdurend lente-weer geweest. Een nacht hebben we serieuze stormen gehad. Zo ontdekten we dat geen enkel raam in ons gebouw volledig sluit. De wind ging behoorlijk tekeer.Het eten is aan het beteren. De laatste dagen krijgen we redelijk veel groenten bij ons eten. We eten 2 keer per dag warm. Vaak was dat enkel pasta, rijst of aardappels met saus en een klein beetje vlees, af en toe een heel klein beetje groenten. We krijgen nooit fruit bij het eten of als tussendoortje, behalve 1 keer een paar stukjes appel in de gelatine, en toen Benno iedereen op verse fruitsla trakteerde voor mijn verjaardag! ’s Ochtends serveren ze heel weinig: soms 3 kleine crackers, soms 2 sneedjes stokbrood (niet 2 broodjes he; 2 sneden). Maar Benno heeft geluk. We ontbijten in onze kamer, omdat ik dan minder trappen hoef te doen. Hij eet dan mijn portie ook op en ik drink een vitamine-shake. Iemand van mijn klas maakte daar reclame voor. Zij is dokter en gaf me uitleg over alle vitaminen en mineralen die erin zitten en zei dat ik die nodig heb om goed te herstellen. Later in de ochtend eten we nog een banaan of een mandarijn, anders houden we het niet vol. Gelukkig zijn de fruitwinkels in de buurt niet al te duur. 

Gezondheid
Jaja, tis me wat. Sinds de school begon, eind september, zit ik hier met een hernia. Ideaal is anders. Ik vind het soms moeilijk om door te vragen bij de dokters, omdat mijn Spaans nog niet perfect is. Inmiddels ben ik 10 beurten bij de kinesist geweest voor magnetische therapie (of zoiets), andere apparaten en eem heel klein beetje massage. Ik denk dat de kinesisten hier een beetje beschaamder zijn dan in Belgie, ondanks de macho-cultuur. Mijn hernia is in discus L5-S1 als ik het goed begrijp, en dat is heel laag…Afin, ik hoop volgende week terug te gaan naar de traumatologo in het ziekenhuis om te vragen wat de volgende stap is. Ondertussen moet ik veel stretch-oefeningen doen. Ik ben blij dat ik ook weer een aantal pillen gekregen heb (die met vitamine B12, diclofenac en betametasona) want ze helpen wel wat tegen de pijn. Als de pijn vermindert, mag ik waarschijnlijk beginen zwemmen. Daar kijk ik wel naar uit: eindelijk weer wat lichaamsbeweging, lekker stretchen. 

De school
Vorige week heeft iedereen een eerste examen moeten afleggen. Ik heb dat helaas gemist omdat ik naar de kine was. (Dat kostte me steeds een uur heen met de bus en de trein, een uur daar en een uur terug.) Ik heb het nog niet kunnen inhalen. Verder moeten we ook elke maand een boekbespreking maken.Ik heb 2 boeken van Loren Cunningham gelezen: ‘Is dit echt van U, Heer?’ en ‘Making Jesus Lord’. Ik zal eens aan Benno vragen of hij hier een link naar mijn boekbesprekingen kan bijzetten, voor de geinteresseerden.Het eerste boek las ik in het Nederlands, het tweede in het Engels en het laatste boek ben ik in het Spaans aan het lezen! Het is oorspronkelijk in het Engels geschreven, maar ze hebben het hier niet meer. De titel is ‘Amistad intima con Dios’ oftewel intieme vriendschap met God, van Joy Dawson. Benno heeft na het eerste in het Nederlands nu ook ‘Daring to live on the edge’ gelezen, over volledig op God vertrouwen in je financien. We hebben nog 3 weken lessen voor de boeg, denk ik. 27 december vertrekken we op outreach. Onze klas is in 3 groepen verdeeld.1 groep gaat naar het zuiden van Argentinie, Australie en misschien Japan.1 naar de kust van Argentinie (waar in de zomer heel veel mensen zijn) en naar Peru.En als mijn rug het toelaat, hopen wij mee te gaan met de groep die reist naar noord-Argentinie, Bolivie en Paraguay. (Zo moeten we het minst reizen.) We kijken er allemaal naar uit! 

Weer veel geleerd!
Het viel me op, toen ik tijdens mijn persoonlijke stille tijd het evangelie van Lucas doorlas, wat de eerste discipelen deden toen Jezus hen riep: Ze lieten alles achter en volgden Hem! (Lucas 5:11 en 5:28) Ook het boek ‘Making Jesus Lord’ dat ik las, en ook veel lessen gingen hierover: wat wil je opgeven voor Jezus. God heeft ons heel veel gegeven in bruikleen, maar het is nog steeds van Hem. Als Hij je roept om in Oezbekistan Zijn goede nieuws te vertellen, ben je dan bereid om je huis, auto, eigen kledingsstijl, eetgewoonten, vrijheid en zelfs je leven op te geven? Ik ben hierin aan het groeien, maar ik ben nog lang niet zover als de christenen in Oezbekistan. Zij worden nu zwaar vervolgd, nu, in november 2007! Onlangs werden van verschillende christenen daar hun handen afgehakt en zijn verschillende van hen levend gekookt in hete olie! Bid voor hen!!! Bid voor hen!Ook in de eerste eeuwen na Christus werden christenen gefolterd omwille van hun geloof in Jezus. Ik las deze week in de Bijbel het boek Hebreeen hoofdstuk 11: ze werden gevangen genomen, gemarteld, en velen vermoord door het zwaard of in tweeen gezaagd! Maar ze bleven vasthouden aan hun geloof tot het einde! Ik denk dat deze mensen veel meer dan wij beseffen dat dit leven maar een fractie is van een eeuwig leven! Ons korte leven hier op aarde beinvloedt, bepaalt de rest van ons leven. En eeuwig is lang!God heeft een mooie toekomst voor ons gepland, voor iedereen (Hebr 11:40). Iedereen is welkom in de hemel. Je hoeft er niets voor te doen, integendeel: je krijgt er zelfs een cadeau bovenop: Dankzij Jezus worden al onze fouten vergeven en kunnen we een persoonlijke relatie hebben met de God die heel het Universum gemaakt heeft! Wij hoeven enkel maar te ontvangen en te geloven. Ik ben hier veel aan het leren over geloof hebben, geduld, en volharding! Niet zozeer naar mensen toe, maar vooral naar God. Ik zou graag nu genezen, en nu Zijn speciale leiding ervaren, en woorden van Hem krijgen om anderen te bemoedigen. Maar God wil dat ik blijf geloven in Zijn karakter, en dat ik geduldig ben. Hij wil dat ik volhard en gehoorzaam ben. Ik heb eindelijk door dat mensen naar wie ik opkijk in hoe zij Gods stem verstaan, ook veel geduld hebben moeten leren. Zij baden vaak uren, of brachten een hele nacht in gebed door, soms vastten en baden ze zelfs dagen voordat God hen een bepaalde Bijbeltekst gaf in hun gedachten. Jezus zelf is hier ook een groot voorbeeld in. Hij zei dat Hij niets deed, tenzij Hij het de Vader zag doen. Hij werd dus ook geleid door God in Zijn beslissingen, in wat Hij preekte. Maar zelfs de Zoon van God bracht heel veel tijd door in gebed. Dit merkte ik ook pas op toen ik Lucas doorlas: Lucas 3:21. 6:12, 9:18, 9:29, 11:1, 5:16 zijn enkele bewijzen dat Jezus vroeg opstond om te bidden, zich terugtrok om te weten wat de wil van Zijn Vader was.In Lucas 9:1-2 en 10:9 staat dat Jezus kracht en autoriteit gaf aan zijn volgelingen om zieken te genezen en demonen uit te drijven. Jezus zond hen, en ik denk dat Hij ook ons zendt, om over Zijn Koninkrijk te vertellen en om zieken te genezen. We zijn hier begonnen met een klein gebedsgroepje om te bidden voor zieken: voor mijn hernia, voor iemand die misvormde voeten heeft, iemand die epilepsie heeft,… We geloven dat God ook nu nog wonderen doet! We zullen het jullie laten weten als iemand genezen is. Voorlopig denk ik dat God ons volharding wil leren. Als we trouw zijn in kleine dingen, zal Hij ons meer geven. (Lucas 16:10, 19:26)Thuis vond ik het altijd heel moeilijk om te bidden. De Bijbel lezen en bestuderen heb ik altijd graag gedaan. Maar ik had zelden genoeg rust in mijn lijf om langer dan 2 minuten te bidden. Nu gaat het veel beter, ik zie het belang er meer van in en ik denk er meer aan. Als iemand ergens mee zit, stel ik al veel sneller voor om er direct samen voor te bidden. Als Jezus niet zo lang voor zijn sterven in de tempel in Jeruzalem komt, wordt Hij boos: de handelaren buitten arme mensen uit, vroegen veel te veel geld voor de offerdieren, maakten misbruik van de situatie, van mensen. Hij zei: “Er staat geschreven: Mijn huis zal een huis van gebed zijn.” (Lucas 19: 46) De Bijbel leert ons dat wij nu God’s tempel zijn. Wij moeten een huis vormen van gebed. Het is geen suggestie, maar een bevel, als ik zo verschillende teksten lees die hierover gaan:I Tessalonicenzen 5:17:Romeinen 12:12:Efeziers 6:18Kolossenzen 4:2:

Ik zal dus mijn best blijven doen om geduldig te bidden. Mijn verwachtingen zijn hoog! Ik verwacht dat ik zieken zal zien genezen, ik verwacht dat Vlaamse Doven Jezus zullen leren kennen, dat ik God’s leiding op bovennatuurlijke manieren zal ervaren. Want we hebben een God die leeft!

Nieuws en bedenkingen van Janneke (30/10/07)

Het leven hier
De eerste 2 weken van de school hebben we veel regen gehad. We voelden zo wat meer mee met jullie in België. Het was vaak zo koud in de grote zaal waar we eten en les hebben, dat we boven alle truien ook aan jas aan hadden. Ik heb gelukkig ook beenverwarmers mee.
De voorbije week was weer heerlijk lenteweer. We hebben enkele foto’s gemaakt van het rechthoekige domein. Het ligt op de hoek van 2 straten. Aan de ene, korte kant heb je enkel een hek. Aan de lange zijde, aan de andere straat, staat het gebouw waarin we slapen. Aan de overzijde van het rechthoekige grasplein dat tijdens regendagen blank staat, staat een nieuwer gebouw. Beneden is een grote zaal die met doeken in 2 is verdeeld: refter en klas. Het is nog ruwbouw: geen vloer maar oneffen beton. De keuken is wel redelijk afgewerkt. Aan de andere korte zijde van het rechthoekige domein staan een aantal kleine huisjes waar families met missionarissen (staff) wonen. Er tussenin is een klein zwembad dat pas wordt schoongemaakt aan het begin van de zomer. Van mij mogen ze daar nu al aan beginnen!
Door de vele regenbuien in het begin van deze lente is er een echte invasie van muggen, een ware plaag! De hele dag door word je zowel binnen als buiten belaagd. Het lijkt zelfs dat ze immuun zijn voor de Repellent Off, die hier door iedereen overvloedig gebruikt wordt. Verschillende meisjes hebben net als ik soms een soort allergische reactie waardoor de muggebeet een diameter krijgt van 5 cm of meer!Jullie mogen allemaal bidden om een wonder: dat God de muggen uitroeit!

Missie – Doven
Voordien had ik het niet zo beseft, maar het is nu echt duidelijk dat we een missieschool volgen. 10 oktober waren we als school (we tellen maar 1 klas) aanwezig op de 25ste verjaardag van ‘missiones mundiales’. Dat was een conferentie waarop alle organisaties van missionarissen van Argentinië aanwezig waren. Het was fijn om te horen dat Argentinie zo veel mensen uitzendt over heel de wereld.
Benno en ik hebben heel lang getwijfeld in welk land we deze opleiding zouden volgen. We vroegen dat God het ons duidelijk zou maken, maar merkten geen leiding. Nu we hier zijn is het ongelofelijk om te zien dat God ons weer geleid heeft zonder dat we het door hadden. Enkele christenen hier zijn bezig met de voorbereidingen voor een DTS voor dove mensen in 2008! Tot nu toe zijn er 15 christen doven geïnteresseerd, maar hun financiën en de leiding van de school zijn nog niet in orde (gebedspunt!). Ik weet zeker dat ik ooit op de een of andere manier deel ga uitmaken van dit project. Misschien komt er een groep enthousiaste dove christenen naar Europa/ België. En kan ik meemaken hoe dove mensen die ik ken Jezus leren kennen!
Al toen ik een tiener was, wist ik dat ik later iets met dove mensen wou doen. Ik had nog nooit dove mensen ontmoet. Daardoor weet ik dat God dit verlangen in mijn hart gelegd heeft. Anderhalf jaar geleden had iemand een woord van God voor mij: dat ik een pionier zou zijn in het brengen van Gods boodschap aan dove mensen. Nu merk ik dat er ook op andere plaatsen in de wereld tolken en andere mensen zijn met ditzelfde verlangen. How amazing! God is dus al 10 jaar bezig met het voorbereiden van een golf van dove mensen die in heel de wereld andere dove mensen over Hem gaan vertellen! Hoe groot is zijn liefde voor dove mensen! De laatste week heb ik de indruk dat God mij wil gebruiken om de bijbel wil vertalen naar de Vlaamse gebarentaal.

Geloof
Tijdens een gesprek met een klasgenoot die nooit ruim bij kas heeft gezeten, leerde ik meer over geloof. In het Westen hoeven we zelden te bidden om eten. We smeken God niet om voedsel, maar danken gewoon dat we weer een heerlijke maaltijd hebben. Dat maakt dat we ook een heel andere relatie met God hebben. We zien onszelf veel onafhankelijker. Die klasgenoot daarentegen heeft regelmatig wonderen van God meegemaakt, bijvoorbeeld doordat God voorzag in eten voor hem en zijn moeder. Veel missionarissen hier hebben dergelijke getuigenissen, bijvoorbeeld dat God zelfs geldbriefjes vermenigvuldigde.
Volgens mij heeft dit alles veel te maken met afhankelijkheid van God. Ik was niet echt afhankelijk van God. Ik had 2 toffe jobs die ik graag deed, en daardoor verdiende ik geld en konden we in een goed huis wonen, genoeg eten, dokterskosten betalen, deze opleiding zelf bekostigen,… Maar ik heb nooit echt beseft dat mijn geld Gods geld is.

Overgave
Enkele weken geleden raakte God me echt aan door een prediking. De missionaris uit Chili had het over Lucas 14:25-35. In mijn Engelstalige Bijbel is dat stukje getiteld als de prijs van het discipelschap. De kern is vers 33: Als je niet alles wat je hebt opgeeft, kan je mijn discipel niet zijn! Ik besefte dat ik erg vasthield aan enkele zekerheden: Ik ben erg gehecht aan mijn vaste benoeming als leerkracht, ik wil niet zonder Benno leven, ik wil graag sparen, ik heb graag alles zelf onder controle. Ook heb ik enkele angsten die gebaseerd zijn op een verkeerd godsbeeld. Hier op de basis werkt een meisje dat jonger is dan ik en al weduwe is, haar man werd omver gereden door een bus. Ik werd al bang dat mij ook zoiets zou overkomen als ik Benno aan God zou overgeven. Maar zo is God niet!
Die ochtend heb ik na de preek op mijn knieën geweend en Benno, mijn toekomst, mijn geld, mijn pijnen en angsten aan God gegeven. Ik leerde dat God van ons vraagt dat we Hem liefhebben met heel ons hart, heel onze ziel, heel ons verstand (Matt 22:37) en al onze kracht (Deut. 6:5). Ik bleef een beetje steken rond de 80% maar leer nu om 100% aan mijn Heer te geven.Misschien zal God nu meer tegen me spreken: geef 1000 euro aan die, en je mooiste kleedje aan die,… Maar Hij zal me zeker zegenen als ik zijn wil doe. God vraagt dat ik tevreden ben met wat ik heb omdat Hij me nooit zal verlaten. (Hebr. 13:5)Het grootste geluk is om in het centrum van Zijn wil te zijn.

Pijn
Aan het einde van onze rondreis begon ik steeds meer last te krijgen van mijn rug. Op maandag 8 oktober ben ik naar het ziekenhuis geweest. De traumatoloog liet foto’s maken. Aan mijn botten was niets te zien, maar ik had wel een ferme pijn onderaan in m’n rug. Heel diep, linksboven mijn staartbeen. Deze pijn, die uitstraalt tot mijn linkerkuit, heb ik nog steeds. En als ik stap, heb ik ook last vooraan. Vanaf de 8ste heb ik drie dagen Xedenol B12 met Betametasona, diclofenac sodico en vitamine B12. Eigenlijk had ik daar ook mijn rug warmer bij moeten houden en rust moeten houden. Maar de kruik die ik van iemand mocht lenen, lekte en ik wist niet hoeveel ik moest rusten. Ik ging naar alle klassen en enkel als ik geen taak had, ging ik op bed liggen. De pijn bleef duren en het werd soms ondraaglijk om te blijven zitten. En zelfs als ik neerlag, moest ik zoeken naar een houding zonder pijn.
Donderdag 18 oktober ging onze directrice met ons mee naar een andere traumatoloog, een Taiwanees christen die ook anatomische acupunctuur gestudeerd heeft… Hij schreef me ongeveer dezelfde medicijnen voor, maar dan in de vorm van een injectie die ik 2 dagen 2 maal kreeg toegediend door een verpleegster op de basis. Hij was daarnaast ook heel streng en gebood me drie dagen platte rust. Zijn resolute houding was voor mij nodig, anders zou ik me schuldig voelen dat ik bepaalde activiteiten zou verzuimen. Hij waarschuwde me ook dat hoe ik nu met mijn lichaam omga, gevolgen zal hebben voor latere zwangerschappen. Vorige week was ik opnieuw aan het lezen in 1Kor 13 over de liefde en ik voelde dat God van me vroeg om te zegenen wie mij vervloeken. En ik heb dus gebeden voor de mensen die mijn vader en de mensen in onze familie vervloekt hebben, om vergeving voor hen gevraagd en gebeden dat ze Jezus mogen leren kennen opdat Gods naam verheerlijkt mag worden in Oudenaarde & Ronse.
Maandag 29 oktober mocht ik de scan ophalen en bespreken met de traumatoloog. Van het blad dat bij de scan zat begreep ik niet veel, behalve de naam van enkele dicussen en ‘degeneratie’ enzo. Ik zal nog iemand vragen om dat te vertalen. De arts gebruikte iets begrijpelijkere taal. Ik heb een hernia van een van mn discussen. Op de scan kan je duidelijk zien dat de andere discussen wit zijn en die zwart, en hij ‘lekt’ vocht naar achteren. Doordat dat tegen een zenuw duwt, heb ik soms ook pijn in mn linkerbeen, tot onderaan, en vooraan mn bekken.
kBen blij dat we nu weten wat het is en dat ik (voorlopig) geen operatie nodig heb. Bid ervoor dat alles vlot zal genezen zodat ik nooit een operatie nodig zal hebben! Ik heb 10 beurten voorgeschreven gekregen bij de kinesist: massage, magnetic iets en nog wat. Verder moet ik het ook een paar keer per dag warm maken. kHeb nog niets beters gevonden dan een haardroger. Ik krijg ook nog een keer 3 injecties met xenedol tegen de ontsteking enzo. Wat een geluk dat er hier op de basis een verpleegster is. Anders was dat weer zoveel geregel! Sinds zondag is de pijn al veel minder dan de weken ervoor. Ik voel echt dat God me nu al aan het genezen is ook al ben ik nog niet begonnen aan de tien beurten kinesitherapie. Ik kan weer de meeste lessen volgen vanaf mijn matras J Ons gastgezin leeft ook heel erg met ons mee, bidt voor ons en een oom en tante hebben mij al twee beurten kine cadeau gedaan!

Tijdens deze periode heb ik wel een heel belangrijke les geleerd. Ik dacht altijd dat ik nogal rationeel was, ook op vlak van geloof. Maar soms liet ik me door mijn gevoel leiden. Toen ik een paar dagen alleen in mijn kamer pijn lag te lijden, voelde ik me verlaten door God en ik ervaarde zijn liefde niet, noch de aanwezigheid van de Heilige Geest. Nog steeds voel ik niet zo veel, maar God verwacht geloof van mij, niet gebaseerd op gevoel, maar op basis van de waarheid: Zijn Woord.
Nu geloof ik veel vaster dat God bij mij is en Zijn hand op mij legt (Psalm 139), dat Hij van me houdt, en dat Zijn Geest in mij is. Ik bad vorige week hoe ik God blij kon maken, welk cadeau ik Hem kan geven. Ik denk dat God blij is als ik zijn onvoorwaardelijke liefde beantwoord met mijn geloof in zijn waarheid, als ik Hem vertel dat ik geloof dat Hij trouw is, liefde is, en bij mij is.

Begin van onze DTS

De eerste week van onze DTS was een introductieweek voor buitenlandse studenten. We verbleven van 26 september tot en met 1 oktober bij ons gastgezin. Ze hebben 5 kinderen: ongeveer 28, 26 (getrouwd, woont 2 straten verder), 23, 22 en 9 jaar oud. We hadden verwacht bij een eerder arm gezin terecht te komen, maar deze mensen zijn dat ondanks de inflatie niet. We hebben daar een hele kelder voor onsself met een tweepersoonsbed, tafel en stoelen, eigen badkamer,… Elk weekend (zondag en maandag) zijn we er welkom, maar we zijn niet verplicht om daar te zijn. En wat ons misschien wel het meest verheugd is dat ze er ook muziek spelen. Er staat een piano in de ’studio’, de accordeon is kapot, en op de kleine viool werd niet gespeeld, maar ik, Janneke, kreeg de jongste dochter zover om weer te spelen. Ze geniet erg van de vioollessen en is trots om voor elk familielid dat op bezoek komt te kunnen spelen. We hebben het erg getroffen met ons gastvrije, vriendelijke gastgezin.

We hebben een paar dagen onweer gehad. Aan de regenbuien, donder en bliksem leek geen einde te komen! Het was wel goed voor de planten en het gras. Wat eerst dor was, begint nu eindelijk mooi groen te worden. Het is hier echt volop lente, met zachte temperaturen. Binnen is het dikke truienweer, soms met sjaal. Buiten is het al vaak heerlijk in een T-shirt.

Op 1 oktober was ’s avonds de opening van de Discipelschap Trainings School. Onze klasgroep bestaat uit 26 personen tussen de 17 en de 38 jaar oud. De meesten zijn tussen de 19 en de 22, en er zijn maar 7 mannen. Er zijn iets meer Spaanssprekenden dan Engelssprekenden. De studenten komen uit de U.S.A., Argentinië, Peru, Colombia, Bolivië, Ecuador, Engeland, 1 uit Nederland, 1 uit Spanje en wij uit België. Wij zijn dus samen met het meisje uit Nederland de enigen die niet onze moedertaal kunnen spreken, behalve tegen elkaar.
Alle lessen worden getolkt van Spaans naar Engels of sons omgekeerd. Ons begrijpen van het Spaans gaat enorm snel vooruit. Spreken gaat nog hakkelend, maar eenvoudige conversaties lukken wel.

Het programma loopt van dinsdag tot en met zaterdag. Het uurrooster ziet er ongeveer zo uit:
7:00 opstaan (of iets vroeger als je zoals Janneke verantwoordelijk bent voor het ontbijt)
7:30 ontbijt
8:00 individuele stille tijd: Bijbellezen, bidden,…
9:00 verschillende activiteiten: Spaanse/ Engelse les, aanbidding, gespreksgroepen,…
10:00 lecture time 1 (lezing/ studie)
11:30 pauze
12:00 vervolg lecture time
13:00 lunch (dan kunnen we ook aan de telefoon komen)
14:00 huishoudelijke taken (vb kuisen van wc’s, douches, keuken, tuinonderhoud, …)
16:30 Vieruurtje en douche-tijd (bel ons gerust eens op voor een verjaardag of als verrassing)
17:00-19:00 lezingen, kleine groepen of kunst klassen
20:00 avondmaaltijd en daarna vrije tijd
23:00 lichten uit (lijkt wel kamp)

Op zaterdagavond zullen we soms in de buurt contacten leggen en over ons geloof vertellen. Zondagen gaan we met ons gastgezin mee naar hun kerk.
Maandag is onze vrije dag waarop we bijvoorbeeld inkopen kunnen doen.

We hebben nu inleidende lessen gehad over ‘voorbede voor andere mensen en landen’, vergeving, luisteren naar Gods stem,… Ook maakten we een test om onze kennis van het Spaans te kennen. We denken dat we bij de betere groep zitten binnen de ‘Engelstaligen’. Onze eerste kunstles was een dansles waarin we zowel pasjes leerder als een kleine improvisatie-oefening. Gelukkig vallen we niet uit de toon: er zijn er niet veel die ervaring hebben in dans en choreografie.

Tijdens de lessen hebben we nog niet zoeveel nieuwe dingen geleerd, maar daar zal hopelijk snel verandering in komen. Het doet ons wel deugd om zo lang ´stille tijd´te kunnen houden ’s ochtends en veel in de Bijbel te kunnen studeren.

We zijn ook erg benieuwd of God ons deze maanden iets zal laten zien over Zijn plannen voor ons leven.
Voordien voelden we niet echt dat God ons leidde. We konden moeilijk kiezen of we hier naar een DTS-school zouden gaan of in Zuid-Afrika, of nog ergens anders, maar nu beginnen we al iets te ontdekken van waarom we hier nu zijn.
Ze zijn hier namelijk aan het denken om voor het eerst in de geschiedenis een DTS voor doven te organiseren…
Dit wordt hoogstwaarschijnlijk vervolgd!!!